Voorbeeld is succesvol gekopieerd!

Een langdurige blessure, gescheiden ouders en uit huis

mei 30, 2018

 

Blessure, gescheiden ouders en uit huis

Met een onderbuikgevoel schrijf ik dit blog, wat mijn langdurige struggle met emoties ontvangen en tonen goed illustreert. Vorig jaar (2017) heb ik aardig wat prestaties neergezet, waaronder een social media dieet van 3 maanden, Frans in 3 maanden, en 40 non-fictie boeken in één jaar. Toch is dat niet alles, ik had ook wat tegenslagen. In dit blog doe ik een wel gewaagde poging om mijn emoties, gedachtes en gedrag gedurende deze tegenslagen te beschrijven.

 

Een langdurige blessure

Hoe het gebeurde

Op het hoogtepunt van mijn sportcarriere in Karate raakte ik ernstig geblesseerd aan mijn knie. Tijdens een training maakte ik een aanval waarbij ik m’n balans verloor en viel. De eerste gedachte die door m’n hoofd schoot was iets in de trant van: “Fuck, hopelijk valt het mee en kan ik deelnemen aan het volgende toernooi”.

Daarnaast werd ik overspoeld met een intense pijn die gelukkig van korte duur bleek; ik stond op na enkele minuten. Maar naarmate het adrenaline gehalte in mijn lichaam zakte begon het gevoel dat de pijn niet van korte duur zou zijn steeds werkelijker te worden.

Waar ik eerst nog dacht naar huis te kunnen fietsen, moest ik nu vragen of iemand me een lift wilde geven. Een clubgenoot bracht me naar huis.

Dit gebeurde op een vrijdagavond training, op 28 januari 2017, één dag voor mijn achttiende verjaardag.

De volgende dag kon ik al niet meer lopen, m’n moeder bracht me naar de fysio, waar ik krukken kreeg. De gedachte dat dit wel eens wat langer zou duren werd bevestigd door m’n fysiotherapeut. Ze stelde met enige zekerheid vast dat het een probleem aan de meniscus was, met een operatie en revalidatie van enkele maanden tot gevolg.

Op dit punt liet ik mijn emoties nog steeds niet toe.

Na enkele huisarts bezoekjes kreeg ik een verwijzing voor een mri-scan, enkele maanden gingen voorbij. Ergens eind april kreeg ik de uitslag, het was niet de meniscus, het was de voorste kruisband. Dat betekent een operatie en 9 maanden revalidatie.

 

Hoe ik ermee om ging

Direct nadat we thuiskwamen, vluchtte ik naar m’n kamer, ik kon m’n tranen niet meer bedwingen en huilde. Ik forceerde mezelf echter te richten op dankbaarheid voor dit alles. Ik huilde tranen van dankbaarheid.

Ook herinnerde ik mezelf aan het feit dat ik in Nederland was geboren, dat dit verzekerd was, medisch mogelijk was (als ik 30 jaar geleden was geboren had ik nooit meer Karate kunnen doen), en dat  de operatie zou worden uitgevoerd door een van de beste orthopedische chirurgen van Nederland.

Daarnaast was dit niet persoonlijk, het was gewoon toeval. Niet dat ik geen volledige verantwoordelijkheid neem voor wat is gebeurd, maar dit is iets waar mijn invloed beperkt was. Zo probeerde ik niet in de gedachtecirkel te belanden van: “alles gaat fout, waarom overkomt mij dit soort slechte dingen altijd?”.

Ik zei mezelf ook dat ik niet de enige was. Ik kende zat mensen die deze blessure ook hadden. Ook relativeerde ik door te bedenken dat ik blij mocht zijn dat het niet iets ongeneesbaars was.

Dit hielp mij om er op dat soort momenten doorheen te komen.

Dat gezegd te hebben was het voor mij erg zwaar. Voor iemand die onafhankelijkheid hoog in het vaandel heeft staan, was het een marteling om volledig afhankelijk te zijn van anderen. Met name na de operatie kon ik vrij weinig. Ik kon niet zelf ergens naartoe, amper lopen, en in het begin kon ik niet eens zelf douchen.

Bovendien is het verschrikkelijk voor een topsporter zoals ik om van 5-7 keer per week trainen naar helemaal niks meer kunnen doen te gaan. Meerdere malen ben ik in tranen uitgebarsten met de enige wens om weer eens te kunnen rennen of springen.

Al met al, ging er relatief goed mee om. Dit verandere echter toen ik ander slecht nieuws kreeg.

 

Gescheiden ouders

Het moment waarop ik het kwam te weten

Op de dag van mijn diploma-uitreiking kreeg mijn zusje een brief die ze eigenlijk niet zou mogen hebben ontvangen. Er stond iets van: “omdat je nog minderjarig bent is jouw goedkeuring nodig voor bepaalde zaken omtrent de scheiding van je ouders”.

Ik herinner me de exacte woorden niet, wel weet ik dat ik er geen bal van geloofde en ze gelijk opbelde om het na te vragen. Mila (mijn zusje) en ik waren namelijk alleen thuis. Aan de telefoon kreeg ik te horen dat het geen fout was.

Nog steeds was ik koppig, dus ik belde m’n moeder en toen zij niet opnam, belde ik gelijk m’n vader. Ik stelde heel direct de vraag of ze gingen scheiden, waarop hij niet anders dan “ja” kon antwoorden.

Ik knuffelde m’n zusje terwijl ik tegen m’n tranen vocht, vroeg haar of ze wilde dat ik bij haar bleef of alleen wilde zijn. Ze koos voor het laatste, waarop ik me ook maar terugtrok. Even later kwam m’n moeder thuis, ik zei kort: ”De brief, ze weet het”.

Nadat m’n vader vervroegd thuis was gekomen hadden we een nogal emotionele bespreking, ik huilde tegen de schouder van m’n vader als een klein kind. De diploma-uitreiking was in de avond, ik ging, had even lol en vertrok.

Dit gebeurde ongeveer anderhalve maand na m’n operatie, rond half juli. Ik had bijna m’n eerste maand van het project Frans in 3 maanden erop zitten.

Een van mijn gedachtes was: ”hadden jullie dit niet even eerder kunnen melden? Bijvoorbeeld voordat ik de commitment aanging om elke dag 3 uur Frans te leren?”. Als ik het eerder had gehoord had ik het project waarschijnlijk geannuleerd.

 

Hoe ik ermee om ging

De eerste paar dagen trok ik het slecht, ik verloor m’n tong en aan tafel zei ik letterlijk niks. Om dit te verwerken zou ik anders naar de sportschool gaan en tegen de boksbal rammen tot ik er bij neer viel.

Maar dat kon niet, ik had nog steeds die blessure. Het voelde alsof ik op twee fronten werd aangevallen en geen kant uit kon. Ik kon mijn lichamelijke problemen niet verhelpen door middel van m’n geest en ik kon m’n geestelijke problemen niet verhelpen door middel van m’n lichaam.

Twee entiteiten, voorheen versmolten, maar nu uiteen gerukt door een meedogenloze kracht genaamd toeval.

Ik had geen uitlaatklep, en ik wist oprecht niet hoe ik dit anders moest verwerken. Ik probeerde eens wat anders, namelijk praten. Wanneer ik “in gesprek” was met Margot, mijn vriendin, kon ik minuten lang stil liggen voor ik er ook maar een woord uitkreeg. Niet echt een succes.

Op een bepaald punt probeerde ik er mee om te gaan zoals ik dat eerder had gedaan met m’n blessure. Door te relativeren, dankbaar te zijn en vooruitzicht te hebben. Het ging beter, ik begon m’n stem weer te gebruiken.

Maar om eerlijk te zijn, heb ik lange tijd m’n emoties geprobeerd uit te stellen. Ik werkte elke dag hard aan deze website en aan m’n Frans, ik gunde mezelf al nauwelijks tijd met vrienden, laat staan deze akelige emoties.

Het spijt me dat ik juist in deze tijd m’n vrienden heb verwaarloosd, dat was stom.

Over twee fronten gesproken, er komt een derde.

 

Uit huis

Ongeveer een maand nadat ik hoorde dat m’n ouders gingen scheiden, ging ik uit huis. Ik ging studeren in Tilburg en daarom op kamers. Alleen in een onbekende stad.

Toen ik in Tilburg was, kwam ik de eerste paar weken in het weekend nog terug. Die weekenden waren echter zo zwaar dat ik vanaf het moment van aankomst alleen maar kon wachten tot ik weer weg mocht.

Dus op een gegeven moment stopte ik met terugkomen. Je zou zeggen dat ik m’n gevoelens probeerde te ontvluchten, maar in feite gaf het me rust. Na een maand weggeweest te zijn, wílde ik ook weer terug, en dat maakte het voor mij gemakkelijker en leuker om thuis te komen.

Toch blijf ik lopen met een schuldgevoel voor mijn zusje, die ik alleen achterliet in een gebroken huis.

Omdat ik mijn werk ethiek bleef voorzetten, faalde ik daarnaast in het maken van hechte vriendschappen op de universiteit. In combinatie met de grote afstand tot ‘thuis’, maakte dit het niet makkelijker.

 

Laatste gedachtes

Gebeurtenissen zelf zijn vrij van waardes, het gaat om de waardes die wij toekennen aan situaties. In mijn geval was het toeval dat de blessure, scheiding en verlating van het nest in dezelfde periode gebeurde.

Voor mij maakte dat het zwaar, voor een ander zou het net zo goed juist meer of minder zwaar geweest kunnen zijn.

Daarmee wil ik ook zeggen dat ik zeker geen zielig leven heb, integendeel, ik leef in veel betere omstandigheden dan het grootste gedeelte van de wereld. Echter betekent dat niet dat ik geen vervelende emoties zoals verdriet en schuld kan/mag ervaren.

Op het moment van schrijven, kan ik zeggen dat mijn blessure over is, ik af en toe nog moeite heb met de scheiding van mijn ouders, weer een nieuw huis ga zoeken, maar vooral dat het meer dan goed gaat.

Verder haal ik veel geluk uit de sport, zo was het moment dat ik weer kon trappen magisch. Daarbij werk ik minder hard, besteed ik meer tijd aan vrienden en familie en heb ik het geweldig met mijn vriendin, Margot.

Voor hun steun en geduld ben ik dankbaar. Ook ben ik best wel hecht geworden met mijn huisgenoten met wie ik een leuke tijd heb gehad.

Bedankt voor het lezen van dit blog, alhoewel er niks wetenschappelijks aan is, hoop ik dat je er toch wat aan hebt.

 

  • Categorieën: Blog

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2018 alle rechten voorbehouden